2.
Gniot z butelką piwa w dłoni wpatrzył się w szary, zamglony krajobraz za oknem.
- Chcesz szklankę? – zapytała jak zawsze Lidia, jego żona, siedząca z laptopem na kolanach w rogu kanapy.
- Nie, wolę prosto z butelki – odmówił jak zawsze Gniot i spojrzał na nią przelotnie. – Dlaczego za każdym razem musimy odegrać tę scenę? – rzucił bez zaczepności.
Lidia uśmiechnęła się prowokacyjnie.
- Wszyscy potrzebują rytuałów. My też.
- Jak ta mgła się końcu nie poniesie, dojdzie do masowych samobójstw – mruknął bez związku pisarz.
- Proboszcz dzwonił, ale nie chciałam ci przeszkadzać – powiedziała Lidia i rzuciła mężowi leżącą obok niej na kanapie komórkę. Złapał ją i schował do kieszeni.
- Jak kocha, to zadzwoni jeszcze raz – oznajmił i z rozczarowaniem w oczach stwierdził, że butelka jest pusta. – I tak nie mogę teraz do niego pojechać. Poza tym będziemy się widzieli w niedzielę.
- Chyba nie miał żadnej konkretnej sprawy. Może się nudził.
- Widziałaś go kiedyś nudzącego się? Zawsze sobie jakieś zajęcie znajdzie. Najlepiej takie, które zaabsorbuje innych.
- No to po co do niego chodzisz? I jeszcze mnie ciągniesz? Wolałabym książkę poczytać niż pół niedzieli siedzieć u niego i patrzeć, jak godzinami przekładacie te wasze karty.
- To weź książkę ze sobą.
- Tak, najlepiej twoją, wtedy musiałbyś mnie budzić, żebym cię odwiozła. Jak wy w ogóle możecie łączyć grę w karty z piciem alkoholu?
- Bo nie umiesz grać. Alkohol dodaje polotu.
- Mnie raczej otumania – Lidia z pasją kilka razy wcisnęła ten sam klawisz.
Z kieszeni Bronisława popłynęło „Alleluja” z oratorium „Mesjasz” Heandla.
- No proszę, czułem że nasz dobrodziej sam zadzwoni. I znów oszczędność.
- To jest skąpstwo, nie oszczędność – skontrowała Lidia, ale Gniot już miał słuchawkę przy uchu.
- Witam księdza proboszcza. Co nowego w parafii? Ktoś się nawrócił?
(Ewentualna zbieżność imion i nazwisk jest całkowicie przypadkowa)
Popularity: 20% [?]
