stukam.pl

Pewien znany zakonnik umieścił kilka dni temu w swoim profilu na Facebooku następującą wiadomość: „Dzisiaj w (tu nazwa pewnego kanału telewizyjnego) program o Grzechu przeciwko Duchowi Świętemu i grzechu wiecznym. Mojego autorstwa brrrrrrr…To znaczy program mojego autorstwa a nie grzech rzecz jasna. Chociaż gdyby chodziło o mój grzech, to pewnie wzrosłaby oglądalność…”.

Hmmm. Coś w tym jest, pomyślałem sobie. Lubimy zajmować się cudzymi grzechami. Zaraz mi się skojarzyło, że w trwającej właśnie kampanii wyborczej o grzechach i niedociągnięciach poszczególnych kandydatów dowiadujemy się nie od nich samych, lecz od ich przeciwników. Kandydaci zasadniczo się chwalą. Jedni bardziej, drudzy mniej. A przecież byłoby uczciwiej, gdyby kandydat wyszedł do wyborców i w kulturalnej formie zawiadomił ich: „Mam takie a takie zalety oraz takie a takie wady”. Mógłby też powiedzieć, na czym się zna, a na czym się nie zna, co mu dobrze wychodzi, a co źle…

Rozmarzyłem się. Przepraszam. Przecież dzisiaj trzeba się tylko chwalić. Nawet szukając pracy trzeba skonstruować tak zwane CV w postaci wielkiej pochwały samego siebie. Nic dziwnego, że pracodawcy coraz częściej, zanim przyjmą kogoś do roboty, szczegółowo przeglądają Internet poszukując o kandydacie wszelkich informacji, zwłaszcza na serwisach społecznościowych. Byliby przecież wyjątkowo naiwni, gdyby opierali się tylko na autoreklamie potencjalnych pracowników.

Z tym mówieniem całej prawdy o wadach i zaletach szczególnie niedobrze jest właśnie w reklamie. A właściwie w tym, co dzisiaj reklamę udaje. Bo gdy rodziła się definicja reklamy, to ustalano, że ma ona być rzetelną informacją o produkcie. Dzisiaj żeby dowiedzieć się choć odrobinę prawdy o tym czy tamtym towarze, trzeba mieć wyjątkowo dobry wzrok albo silne szkło powiększające. A i to nie zawsze wystarcza. Szczególnie bawią mnie programy telewizyjne, w których zwraca się uwagę na przekład na tak zwaną drugą stronę reklam usług finansowych rozmaitych instytucji. A chwilę później bez żadnej żenady te same kanały telewizyjne owe reklamy emitują.

Nie jest łatwo przyznawać się do swoich niedociągnięć, błędów, grzechów. Nie zawsze i nie wszędzie należy to też robić. Ale są sytuacje, w których rzetelne przedstawienie siebie jest potrzebne. Ze względu na innych. Zwłaszcza wtedy, gdy ta wiedza o konkretnym człowieku potrzebna im jest do podjęcia jakiejś ważnej decyzji.

Tekst wygłoszony na antenie Radia eM

Popularity: 2% [?]

Popularity: 3% [?]

Komisja Etyki Reklamy uznała, że spot radiowy jednego z portali aukcyjnych oparty na przeróbce tekstu kolędy obraża uczucia religijne odbiorców. Wcześniej emisję reklamy, trwającą przez krótki okres przed Bożym Narodzeniem, wstrzymała Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji.

Umieściłem link do tej informacji na Facebooku z dopiskiem „Lepiej późno niż wcale”. I wywołałem zdziwienie. „Ale mówisz serio? Obrażała cię ta kampania?” – zapytała mnie jedna z internautek. Hmmm. No właśnie. Czy obrażała? Mnie, a zwłaszcza moje uczucia religijne?  Zaraz przypomniała mi się dyskusja na temat uczuć religijnych, jaka toczyła się w mediach nieco ponad pół roku temu. Przypomniała mi się też odpowiedź, jakiej na pytanie „Czy ktoś kiedykolwiek obraził uczucia religijne Księdza Profesora?” udzielił nie byle kto, bo znakomity etyk z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ksiądz profesor Andrzej Szostek. Powiedział: „Osobiście chyba nie. Raczej spotkałem się z różnicą odczuć związanych z religią. Kiedyś na seminarium etyki zapytałem studentów, czy razi ich, gdy na posadzce kościoła umieszczone są krzyże i wizerunek Matki Bożej, a oni po nich chodzą… Okazało się, że to dla nich żaden problem”.

No właśnie. Na posadzce świątyni nie razi mnie ani znak krzyża ani nawet wizerunek Matki Boskiej. Ale śpiewanie na melodię kolędy słów: „Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi, kupcie prezenty starzy i młodzi” jednak mnie w dość poważny sposób razi i czuję się dotknięty. Ale czy aż obrażony? Odpisałem internautce, że słowo „obrażała” odnośnie kampanii wykorzystującej słowa i melodię kolędy nie oddaje istoty mojego problemu. Słysząc raz po raz tę reklamę czułem się, jakby ktoś użył do niewłaściwego celu czegoś, co jest dla mnie ważne i cenne. Czułem się w jakiś sposób okradziony z wartości, której nie da się przeliczyć na pieniądze. Tak, jakby ktoś wyjątkową serwetkę, która jest pamiątką po drogiej mi osobie, potraktował jak zwykłą ścierkę do naczyń.

Zdaniem ks. prof. Szostka „Uczucia religijne należą do pojęć nieuchronnie niedookreślonych, odnoszą się bowiem do sfery osobistych przeżyć, niepoddającej się ścisłym definicjom”. Zgadza się. Dla twórców tego spotu kolęda w reklamie miała nawiązać do sezonowości usług oferowanych w tym czasie przez portal aukcyjny i ogółem do radosnego okresu Bożego Narodzenia. Oni na dźwięk tej konkretnej kolędy nie czują tego szczególnego poruszenia w sercu, tego, czego nie da się ani zdefiniować ani nazwać, ani nawet opisać. Jedno jest ważne i warte docenienia. Po otrzymaniu głosów takich osób, jak ja, firma podjęła decyzję o wstrzymaniu emisji spotu z kolędą i zastąpiła go inną reklamą z melodią, taką której nie śpiewa się w kościele. No i w porządku.

Tekst wygłoszony na antenie Radia eM

Popularity: 3% [?]