Dlatego z zapałem zabrał się za pisanie. Miał poczucie, że pisze nie tylko dla jakichś niesprecyzowanych odbiorców, kryjących się za zamówieniem uosabianym przez Szefa. Miał poczucie, że pisze dla świata, który oczekuje niecierpliwie na to, co on, Autor, ma mu w tej dziejowej chwili do przekazania. Miał wreszcie poczucie, że pisze dla siebie, że sam siebie ratuje i uszczęśliwia, wydając na świat zdecydowany nadmiar myśli, idei, przesłań, obrazów i wizji.

Jednak od pamiętnej rozmowy z Szefem, w której padło słowo „chłam”, a zwłaszcza od tajemniczych wydarzeń, ktorych był świadkiem po wyjściu, związanych z “Club Restaurant Emmanuelle”, w Autorze coś pękło, powodując gwałtowny ubytek zarówno pomysłów, jak i entuzjazmu dla zadania, jakim było pisanie tego czegoś, co Szef chciał u niego zamówić. Dziś jeszcze nie zdawał sobie sprawy, że uszły one z niego razem z rozdrażnieniem, które uchodziło z niego wtedy, gdy z ust kelnerki usłyszał „Będzie pyszne”.

Przeniknięty absmakiem Autor miał poczucie, że jego liczne pomysły, które usiłował wyrazić za pomocą liter wstukiwanych w pamięć komputera, z niewyjaśnionych przyczyn zawisły w powietrzu, a może raczej w próżni, która w dodatku rozmywała ich kontury i odbierała ich rzeczywistą wagę. Czuł absmak właściwy wszystkim ludziom, którzy uświadamiają sobie, że nie robią to, co powinni, lecz marnują czas i energię na zajęcia poboczne, a może nawet szkodliwe dla innych i dla nich samych.

Zapewne łatwiej byłoby Autorowi wyjaśnić sytuację, w jakiej się znalazł, gdyby wiedział o tajemniczej rozmowie Szefa z kobietą, której imię co prawda nie padło, ale według jej własnych słów było dla niego oczywiste. Autor jednak o tej rozmowie nie miał pojęcia, podobnie jak o wydarzeniach, które miały nastąpić dopiero za jakiś czas i kompletnie zmienić wszystko. Dlatego skazany był na pogłębiający się absmak, którego nie był w stanie w żaden sposób pokonać i przezwyciężyć. Przerażający absmak.

Michał sam nie wiedział, dlaczego to zrobił. To znaczy dlaczego zadzwonił do R. i opowiedział mu o propozycji, jaką otrzymał od Prezesa. Wcale nie zamierzał tego robić. Zdawał sobie też sprawę, że R. może się czuć wyrolowany, że to Michał wybił się na pewien rodzaj samodzielności, otrzymując kierownictwo świetnej placówki. Dzwonienie do niego w tej sytuacji wyglądać może na zwykłe chamstwo. A jednak Michał w pewnym momencie po prostu wziął telefon i zadzwonił do R., bo musiał z kimś o tym wszystkim porozmawiać, a nikt oprócz R. nie przyszedł mu do głowy.

- R.?

- Cześć Michał – w głosie R. była taka doza rezerwy, że Michał natychmiast zrozumiał heroizm niedawnego kumpla z pokoju, polegający na odebraniu tego telefonu.

- Możemy pogadać?

- Potrzebujesz rady na nowym miejscu? – obcesowo zapytał R., ale uznał, że lepiej tak, niż udawać, że nic się nie stało.

- W pewnym sensie tak – przyznał Michał, trochę na oślep.

- No to wal – R. poczuł, że ma przewagę. Ze zdziwieniem zauważył, że sprawia mu to przyjemność.

- Prez zaprosił mnie na jakieś spotkanie w wąskim gronie… – zaczął Michał i zawiesił głos. R. milczał. Nie wydał z siebie żadnego zachęcającego dźwięku.

- Chodzi o to – podjął znowu Michał, – że był jakiś dziwacznie tajemniczy. Zaprosił na spotkanie, ale nie chciał przez telefon powiedzieć, kiedy i gdzie.

- To ciekawe – zauważył R.

- Ale to nie wszystko – Michał miał wrażenie, że właśnie rzuca się w przepaść. R. znów milczał.

- Prez kazał mi ciebie wybadać. Mówił, że doszły go słuchy, że masz jakieś problemy, z którymi nie potrafisz sobie poradzić. Kazał mi się zorientować, czy to się nie odbije negatywnie na firmie.

R. milczał z uporem, świadom, że nie ułatwia Michałowi sytuacji. Coś mu jednak szeptało, żeby się nie odzywał. Zdusił więc w sobie chęć zadania pytania, które świdrowało mu w mózgu. Pytanie brzmiało: „Po co, gnojku, mi to mówisz?”.

- Nie myśl, że to jest prowokacja z mojej strony. Po prostu czuję, że w coś jestem wplątywany – mówił teraz pospiesznie Michał. – Boję się, że usiłują mnie w coś wrobić, a potem wyrzucą, jak szmatę.

- Spokojnie. Ja sobie z moimi problemami radzę, więc i ty dasz radę – odezwał się nagle R. tonem doświadczonego terapeuty.

- Ale nie masz do mnie pretensji? – wybuchnął Michał.

- Do ciebie? A o co? – pogodnie zapytał R. Naprawdę było mu w tym momencie tak lekko, że mógłby fruwać pod sufitem.

- Słuchaj, twoim zdaniem powinienem iść na to spotkanie? – Michał szukał kogoś do podzielenia się lękiem, który go trawił od kilku godzin.

- Oczywiście! – R. brzmiał tak autentycznie, że aż się sam przestraszył. – To może być dla ciebie szansa jedyna w życiu.

- Ale trochę się boję – Michał już nie kontrolował tego, co mówi.

- Nie bój się. Co ci się może stać? Przecież cię nie zjedzą, a możesz wejść w środowisko…

- No to pójdę. Ale potem ci wszystko opowiem, dobrze?

R. zakaszlał w odpowiedzi. Pomyślał, że trzeba było nagrać tę rozmowę. Postanowił nauczyć się włączać niepostrzeżenie w swojej komórce nagrywanie.

- Jak będę wiedział, gdzie i kiedy to spotkanie, dam ci znać – obiecał Michał. R. znowu zakaszlał.

- Musisz chyba jakieś tabletki wziąć – zatroskał się Michał.

- Masz rację. Idę czegoś poszukać. Cześć – R. nagle zakończył rozmowę i zaczął szukać w szufladzie instrukcji obsługi telefonu.

Opanowało go zniechęcenie. Od chwili, kiedy założył bloga i dokonał pierwszego wpisu, minęło ponad 24 godziny. Przez ten czas jego bloga odwiedziło dokładnie 5 osób. Nikt nie skomentował tego, co napisał.

Zaczął wątpić, czy plan który uważał za bardzo dobry, nie jest wielką pomyłką. Być może powinien jednak się poradzić, jak to zrobić, aby jego blog został zauważony. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że przecież w internecie są tysiące blogów, na które on sam nigdy nie trafił. Co nie znaczy, że nie ma na nich interesujących go treści. On po prostu nie ma pojęcia o ich istnieniu…

Miał też drugi powód do zmartwień. Coś się stało z Anną Poświat. Nie zadzwoniła, ani nawet nie wysłała sms-a od wielu, wielu godzin. Mało tego. gdy R. próbował do niej zadzwonić, nie odbierała. Nie odpowiadała na jego sms-y. R. nie wiedział, czy to znak popsucie relacji między nimi czy coś jej się niedobrego przydarzyło. Ze zdziwieniem dostrzegł, że jej los absorbuje go bardziej niż się tego sam po sobie spodziewał…

Miał w planie wpisać druga notatkę do bloga, ale stracił zapał. poza tym myśl o Annie Poświat mąciła mu w głowie tak bardzo, że nie był w stanie wystukiwać na klawiaturze sensownych zdań. Zostawił włączony komputer i wyszedł.

Taka postawa pozwalała jej cierpliwie trwać w związku z R. bez dramatycznych konsekwencji jego niezrozumiałej niechęci do tematu małżeństwa. Anna Poświat płynęła na powierzchni zdarzeń niczym wiotki listek, cierpliwie i bez protestu przyjmując kolejne wiry, zakręty i mielizny. Życie nauczyło ją, że jest zawsze silniejsze i nigdy z nim nie wygra. Czekała więc bez lęku, ale też bez szczególnej ciekawości na to, co nastąpi, przyjmując kolejne dni swojej obecności na ziemi jak czasami przykrą, a czasami przyjemną konieczność.

Wydarzenia ostatnich dni stanowiły dla Anny Poświat poważny cios. Tak silnego uderzenia w niespieszny nurt jej egzystencji dotychczas nie doznała. Poczuła się równocześnie zagrożona i zaciekawiona.

Nieoczekiwana rewolucja w jej życiu zaczęła się od razu od pytania podstawowego, ale również należącego do kategorii tych, na które odpowiedź przychodzi z trudem, albo wcale. Anna Poświat nie była zainteresowana odpowiedzią na takie pytania, jak „Co się właściwie wydarzyło? O co poszło? Kto za tym stoi? Kto na tym wszystkim traci, a kto zyskuje? Jaką rolę odgrywają w tym wszystkim poszczególne persony dramatu, z R. włącznie? Co będzie dalej?”. Anna Poświat pominęła obojętnie cały szereg podobnych pytań. Chociaż pojawiły się w jej myślach, to jednak przeleciały przez jej świadomość nie pozostawiając nawet smugi.

Anna Poświat chciała znać odpowiedź tylko na jedno, jedyne pytanie, dotyczące wydarzeń ostatnich dni. Chciała wiedzieć „Dlaczego?”.

cdn.

- Co to jest? – wydusił wreszcie.

- Recenzja – powiedział Szef z niejednoznacznym wyrazem twarzy.

- Recenzja? Ale czyja?

- Fachowca – tym razem szef nie krył dumy w głosie.

- Ale dlaczego? – dopytywał Autor.

- Co dlaczego? – próbował udawać Szef, ale zaraz się poddał i szczerze wyznał: – Przecież nie skieruję czegoś do realizacji tylko na podstawie własnych odczuć i opinii.

- Mówiłeś, że to chłam… – przypomniał Autor.

- Przecież nie arcydzieło – mruknął Szef.

- Ale… – zaczął Autor, próbując jakoś opanować nadchodzącą falę pychy. – Ale ta recenzja dowodzi, że to może ludzi wciągnąć! Że łapią konwencję! Że chcą wziąć udział w intelektualnej grze, jaką im proponuję! – rozgrzewał się coraz bardziej.

- Przede wszystkim to dowodzi, że ktoś ma o wiele większą wyobraźnię i  milion razy więcej pomysłów niż ty – Szef ostudził go błyskawicznie.

Autor oklapł gwałtownie jak przekłuty balon.

- Fakt, liczba nawarstwień i wzajemnych powiązań tutaj zaproponowana jest imponująca – niemalże szepnął.

- Więc może lepiej u niego zamówię moją wymarzoną powieść z wartościami – powiedział Szef z całym okrucieństwem, na jakie w tym momencie było go stać.

Autor w milczeniu z podziwem kolejny raz czytał ni to recenzję ni to pastisz nieznanego autora. Zastanawiał się, kto mógł to napisać. W głowie wyskakiwały mu różne nazwiska, ale żadne nie pasowało do takiej odlotowej akcji. Doszedł do wniosku, że żaden z jego znajomych nie jest w stanie czegoś takiego wymyślić i tak sprawnie skonstruować. Mimo to zapytał:

- Znam go?

- Kogo? – Szef znowu zagrał niewinnego idiotę, ale szybko wyszedł z roli i poważnie pokręcił głową. – Nie.

- Szkoda. Facet naprawdę ma talent – mruknął Autor czując, że piłuje gałąź, na której siedzi.

- Ma – przyznał Szef. – Więc weź to sobie do głowy i zacznij wreszcie dawać mi coś z sensem… Idź już.

Autor zwlókł się z krzesła i ruszył w kierunku windy. Był wewnętrznie rozdarty niczym sosna w „Ludziach bezdomnych” Żeromskiego. Z jednej strony odczuwał ogromną satysfakcję, że potrafił skłonić czytelnika do takiej eksplozji kreatywności. Ale z drugiej nie był w stanie zabić w sobie świadomości, że wymyślona przez niego, Autora, intryga, nie była nawet w jednej milionowej tak misterna, jak to, co zaproponował nieznany recenzent-autor.

Zajęty wewnętrzną walką pychy i załamania nawet nie zauważył, jak stanął w drzwiach „Club Restaurant Emmanuelle”. Bezwiednie wszedł do środka. Otrzeźwił go dopiero krzyk z wnętrza nieoświetlonej szatni:

- Ej, ślepy jesteś? Kaptur!

cdn.

Albo nie, jeśli załamanie pokona pychę.

Zrobiono z niego alkoholika, choć nigdy nie zdarzyło mu się, aby zagospodarował więcej niż sześć puszek na tydzień! Nawet na weselu kolegi trzy lata temu upić mu się nie udało, choć bardzo się starał, ale niestety oddał wszystko przed lokalem. Bardzo chciał wiedzieć jak to jest, jak urwie się komuś film. Słyszał o tym kiedyś z opowieści kolegów, ale jemu niestety znowu się nie udało.
Poddany presji zrobił test http://www.wyhamujwpore.pl/  z którego jasno wynika, że nałogowcem w najbliższym czasie nie zostanie. Ale być może zostanie nim za jakiś czas, jeśli będzie miał za co pić.
Póki co uzależniony jest na razie tylko od kawy i internetu. Nawet papierosy musiał rok temu rzucić (główną przyjemność w swoim życiu), bo się biedak astmy nabawił i zamiast na papieroski, to na leki musi teraz wydawać.

W każdym bądź razie nic go z nią nie łączyło. R. zawsze miał ochotę utrzeć jej nosa, bo ciągle się kłócili.
W najbardziej żenujący sposób próbowała się dowartościowywać jego kosztem.
Anna Poświat ma się przecież całkiem dobrze. Jej kumpel z Nazaretu rozświetla jej drogę każdego dnia, z czego jest dumna jak paw.  Parę miesięcy temu R. idąc przez miasto, zajrzał przez okno do pewnego fanklubu i ujrzał Annę Poświat, która dumnie rozstawia innych fanów swojego kumpla po kątach i decyduje o tym, kto autograf dostanie.
Zgorszył się tym okropnie, uznał że nic się nie zmieniła i poszedł dalej swoją drogą.
Zakończył co prawda znajomość  w mało elegancki sposób, ale przepraszał już nie będzie, bo ta historia jest zakończona.
Zastanawiał się kiedyś czy by do niej nie zadzwonić i nie zapytać co słychać, ale mu się nie chciało.
Ale gdy dowiedział się w Dzikiej Orchidei jak się sprawy mają to uznał, że raczej nie zadzwoni do niej już więcej.
Tak chyba będzie najlepiej.
Najlepiej, gdyby Anna Poświat się obudziła i zrozumiała, że R. to był tylko zły sen”.

cdn.

PS. Dziękuję Autorowi powyższych uwag za samorzutną gotowość włączenia się w kreowanie „Zemsty pana R.”. ) ks. A. S.

Ostatecznie zrezygnował też z pomysłu, aby dla lepszego zacierania śladów nie korzystać z własnego laptopa w domu, tylko pójść do kawiarenki internetowej. Przypomniał sobie, że w tego typu przybytkach zwykle roi się od kamer, które nagrywają wszystkich obecnych.

Jako początkujący konspirator doszedł ostatecznie do wniosku, że najciemniej jest pod latarnią. Poza tym w ścianach własnego mieszkania naprawdę czuł się najbezpieczniej.

Był z siebie dumny, że wymyślił, aby na potrzeby całej operacji założyć nowe konto mailowe z całkowicie przypadkową, bezsensowną nazwą. Tej samej nazwy użył jako nazwy bloga. Największy problem miał z wypełnieniem okienka „Tytuł bloga”, ale upewniwszy się, że można go dowolnie zmieniać po założeniu, wpisał „Cała prawda o mojej firmie”.

Teraz był gotowy do pierwszego wpisu.

„Nie będę udawał wzniosłych motywacji. Jeśli ma być prawda, to także pod tym względem. Zrobili mi krzywdę i zamierzam im za tę krzywdę odpłacić. Moją jedyną bronią przeciwko nim jest prawda. Mam nadzieję, że zaboli ich tak samo, jak mnie zabolało, gdy robili mi krzywdę. A także, że będzie ich boleć tak, jak mnie wciąż boli.

Jestem zwykłym pracownikiem. Myślałem, że kryjąc różne rzeczy, zdobywam nie tylko ich zaufanie, ale również udział w korzyściach, jakie to wszystko im przynosi. Tymczasem oni się ze mną nie podzielili. Więc nie mają prawa oczekiwać ode mnie lojalności i milczenia.

Wiem, że tylko niektórzy zorientują się, o jakiej firmie piszę. Ale to mi wystarczy. Ponieważ jeśli się domyślą, to znaczy, że są dokładnie tymi, o których mi chodzi przy pisaniu tego bloga.”

R. przeczytał kilka razy swój pierwszy post, poprawił literówki, które zauważył, po czym z uczuciem, którego nie potrafił nazwać, kliknął na guzik „Publikuj”. Potem długo siedział przed ekranem, zastanawiając się, co z tego wszystkiego wyniknie. Miał świadomość, że zaczął nowy etap swojego życia.

- Raz kozie śmierć – szepnął i zamknął laptopa.

cdn.

Wiceprzewodniczący czuł się fatalnie. Jego samopoczucie nie miało żadnego związku z tym, co ironiści chętnie nazywają „zespołem dnia następnego”. Raczej była to udana próba dostosowania stanu zdrowia fizycznego do stanu ducha. A może tylko psychiki?

Tomcio nie siedział już za biurkiem wiceprzewodniczącego. W ogóle go nie było w gabinecie. Ale pozostały skutki jego obecności. Te widoczne gołym okiem, w postaci pustego kieliszka, stojącego zastraszająco blisko ważnego dokumentu, który chociaż nie opatrzony klauzulą „Tajne/poufne”, nie był przeznaczony dla przypadkowych oczu. Niestety, obecność kieliszka była krzyczącym dowodem, że na dokument padł wzrok kogoś, kto pod żadnym pozorem czytać go nie powinien. Zresztą Tomcio nie tylko go przeczytał ostentacyjnie (chociaż na szczęście nie na głos), ale wziął go w swoje spocone paluchy i używał zamiast wachlarza.

- „Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, by udało ci się to osiągnąć” – powiedział z uśmiechem Tomcio, gdy obok swoich butów, opartych o blat biurka wiceprzewodniczącego, dojrzał kawałek papieru z Bardzo Ważnym Podpisem.

Wiceprzewodniczący nie wiedział, że Tomcio tym razem sięgnął po cytat, rezygnując na chwilę z uprawiania własnej twórczości. Ale Maruś wiedział, że zdanie pochodziło z książki, którą niedawno czytał, bo tak mu doradził znajomy, któremu Maruś zawdzięczał o wiele więcej niż wiceprzewodniczącemu. Maruś znał nie tylko polski tytuł, ale wiedział nawet, iż oryginalny brzmi „O Alquimista”. Stercząc niezdecydowanie w kącie skrzywił się mimo woli, bo nie mógł pojąć, dlaczego ludziom podobają się takie rzeczy, jak te pisane przez Paulo Coelho. Poza tym był zły na swego przełożonego, nie tylko za to, że usłużnie własnoręcznie podał nieproszonemu gościowi kieliszek tego najdroższego koniaku, którego Marusiowi nie wolno było nawet spróbować. Miał mu za złe, że podając Tomciowi alkohol uśmiechał się do niego przymilnie, a równocześnie usiłował przykryć i odsunąć leżący na biurku papier, czym tylko przyspieszył moment, w którym Tomcio go odkrył.

Tomcio nie tylko dokument przeczytał, nie tylko się nim wachlował, ale również uwiecznił go sobie w swoim zaskakująco drogim i eleganckim telefonie komórkowym.

- Na pamiątkę – mruknął, jakby się usprawiedliwiał przed wiceprzewodniczącym. Po czym dopił koniak i wrócił do rymowanek:

- Nic tu po tobie, koślawy żłobie – powiedział dwuznacznie i bez pożegnania opuścił gabinet.

Właśnie w tym momencie wiceprzewodniczący partii stwierdził, że jego samopoczucie gwałtownie się pogorszyło.

Szef poczuł się zaatakowany. Bardzo zaatakowany.

- Coś tam jednak wiem – powiedział znacznie głośniej, niż zamierzał. – Ludzie mówią…

- Ludzie mówią, ludzie mówią – przerwała mu delikatnie, ale stanowczo. – A ty od dzisiaj jesteś w zawodzie, żeby wierzyć w to, co ludzie mówią?

- Ale to przecież nie byle jacy ludzie mówią. Sam papież przecież tak powiedział – bronił się Szef, słysząc równocześnie, jak nieprzekonująco brzmią słowa, które wypowiadał nadal przynajmniej o kilka decybeli za głośno. Zbyt podniesiony głos uwypuklał ich nikłą wartość argumentacyjną. Szef spróbował zapanować nad głosem. – To nie jest przecież mój wymysł – powiedział ciszej. Znów nie trafił. Tym razem było za cicho.

- Nie na powtarzaniu zasłyszanych opinii budowałeś sobie nazwisko – stwierdziła. Zabolało. Szef przypomniał sobie czasy, gdy nie szedł na żadne kompromisy i niemal każdy jego materiał aż skwierczał od zawartej w nim prawdy. „To nie było tak dawno” – pomyślał.

- To nie było tak dawno – usłyszał te same słowa wypowiedziane na głos. Ale to nie on je wypowiedział, tylko ona. Szef najpierw poczuł ulgę, że nie ujawnił swoich najskrytszych myśli, po czym opanowało go przerażenie, bo zaczął coś podejrzewać.

- Pani mi czyta w myślach! – krzyknął.

- A cóż w tym dziwnego? – uśmiechnęła się po raz pierwszy w czasie rozmowy, którą toczyli od kilku minut. To nie był uśmiech tryumfu. To był uśmiech uspokajający. I Szef się uspokoił. Uśmiech sprawił, że z uwagą zaczął się przyglądać jej twarzy, a potem całej postaci. Była piękna. Ale innym pięknem, niż Magda. Magda była przy niej chyba tylko ładna. Bardzo ładna, ale jednak nie piękna. Szef na widok piękna tej kobiety, która zgłaszała pod jego adresem pretensje, miał ochotę po prostu płakać. Nie, nie tylko dlatego, że zaczął odczuwać jakiś nieokreślony co do miejsca wewnętrzny ból. Chciało mu się płakać dla… uczczenia tego piękna? Nie rozumiał tego.

- Łzy oczyszczają. Nikt nie widzi – powiedziała zachęcająco.

- Ale, ale, jak to możliwe? – zapytał, czując, jak łzy powoli płyną po jego twarzy.

Nie odpowiedziała, tylko znów się uśmiechnęła. Tym razem ten uśmiech był po prostu dla niego. Trwali tak długą chwilę – ona uśmiechnięta, on zapłakany.

- Spróbuj się o mnie czegoś więcej dowiedzieć – powiedziała, nie kryjąc prośby w głosie.

- Oczywiście – kiwnął głową. – Ale jak ma pani…

- Przecież wiesz, jak mam na imię – wpadła mu w słowo. – Poczytaj, czy naprawdę się, jak to powiedziałeś, „puszczałam” – dodała.

cdn.

R. wpatrywał się w leżącą przed nim na biurku kartkę z czterema podkreślonymi słowami. Zawsze tak robił, gdy miał coś ważnego do załatwienia – brał kartkę i wypisywał na niej najważniejsze dla sprawy słowa, po czym, zastanawiając się dłuższą chwilę nad każdym, stopniowo wszystkie podkreślał. Gdy już miał wszystkie podkreślone, uważał, że jest gotowy do podjęcia i sfinalizowania zadania.

Tym razem było trochę inaczej. Wypisał słowa, nad każdym długo się zastanawiał, podkreślał powoli i precyzyjnie, ale nie przychodziła pewność, że już jest gotowy. Czuł jej obecność gdzieś w pobliżu, ale nie czuł jej w swoim jestestwie. Dlatego postanowił powtórzyć całą operację jeszcze raz. Stanął jednak przed problemem, od którego momentu. Czy od samego początku? Czy wystarczy jedynie wrócić do fazy zastanawiania nad poszczególnymi słowami, które już na kartce widniały? A może wystarczy, dla osiągnięcia poczucia gotowości, po prostu raz jeszcze – ale tym razem szybką, zdecydowaną kreską – podkreślić wypisane i przemyślane słowa?

Im bardziej wpatrywał się w widniejące na papierze wyrazy, tym większy czuł niepokój i obawę, czy podoła. Nigdy czegoś takiego nie robił. Pod żadnym względem. Zarówno w sensie treściowym, jak i – by tak rzec – technicznym. Chociaż całość zadania ujmowały zaledwie cztery słowa (zajmowały niewiele miejsca na kartce wyrwanej z dużego notatnika formatu A4), niczym tagi, ujmujące to, co najważniejsze w internetowym wpisie, to jednak sfera niewiadomych, za nimi schowanych, była tak ogromna i nieobjęta, że R. poczuł dreszcz. Natychmiast stanął przed problemem zdefiniowania jego charakteru. To dreszcz strachu czy dreszcz podniecenia? Może obydwu doznań równocześnie?

Przypomniał sobie roziskrzone oczy Oli i przerażone Anny Poświat. Oczy Oli mówiły z entuzjazmem: „No, dawaj, bierz się do roboty. Dasz radę. Oni z pewnością na to zasługują. A ty jesteś facetem, który może im to zrobić”. Oczy Anny Poświat błagały: „Mam dość jednego upokorzenia. Nie chcę nigdy więcej przeżywać takich sytuacji. Nie chcę już nigdy więcej wyciągać cię z jakichś strasznych kłopotów, w które się pakujesz”. Czuł na sobie walkę tych dwóch kobiecych spojrzeń.

Pod wpływem nagłego impulsu odczytał na głos cztery słowa wypisane i podkreślone na kartce:

- Zemsta, firma, internet, prawda…

cdn.