„Bo jakże chcecie dziecko wprowadzić w życie w przeświadczeniu, że wszystko jest słuszne, sprawiedliwe, rozumnie umotywowane i niezmienne? W teorii wychowania zapominamy, że winniśmy uczyć dziecko nie tylko cenić prawdę, ale i rozpoznawać kłamstwo, nie tylko kochać, ale i nienawidzieć, nie tylko szanować, ale i pogardzać, nie tylko godzić się, ale i oburzać, nie tylko ulegać, ale i buntować się.
Często spotykamy ludzi dojrzałych, którzy się oburzają, gdy wystarcza zlekceważyć, pogardzają, gdzie należy współczuć. Bo w dziedzinie negatywnych uczuć jesteśmy samoukami, bo ucząc abecadła życia uczą nas tylko paru liter, a pozostałe ukrywają. Czy dziw, że błędnie czytamy?
(…)
Gdybym odrzucił z wychowania wszystko, co obarcza moje dziecko przedwcześnie, spotkałoby się ono z surową oceną zarówno rówieśników, jak i dorosłych. Czy mus torowania nowych dróg, trud drogi przeciw prądowi nie byłby cięższym jeszcze jarzmem?”

Można by oczywiście zrobić tyle porównań do aktualnych wydarzeń! Każdy by mógł, począwszy ode mnie, która to piszę, poprzez wszystkich czytających.

Ale ja nie chcę być bardziej wychowawcza od niedoścignionego wychowawcy, który pisząc książkę, której maleńki fragment zacytowałam, zaznaczył, że nie pisze poradnika, a tylko chce wzbudzić refleksje i myślenie.

Ja tylko wrócę do tytułu, którym dzisiaj są również słowa Janusza Korczaka: „Nie ma dzieci – są ludzie.”

Janusz Korczak głośno nawoływał do nadania dziecku statusu człowieka – z jego potrzebami, pragnieniami, marzeniami i wszystkim tym, co człowiekowi potrzebne jest do realizacji. Gdy czytam słowa napisane blisko sto lat temu („pisałem tę książkę w lazarecie polowym, pod huk armat, w czasie wojny [pierwszej światowej]…”), jakże boleśnie uświadamiam sobie ich aktualny wydźwięk?! Ale też mam świadomość, że częstokroć należałoby odwrócić spojrzenie i popatrzeć na dorosłego człowieka jak na dziecko. Na konkretnego dorosłego popatrzeć jak na dziecko i potraktować go jak dziecko. Tak wielu dorosłych dziś ludzi nie miało zbyt dobrych wychowawców, nie miało wnikliwych i mądrze kochających rodziców!

Pozwólmy wszystkim być dziećmi. Pozwólmy wszystkim być ludźmi.

Pozwólmy na to przede wszystkim sobie.

Strumień płynący tu zawsze zniknął pod grubą warstwą lodu. O każdej innej porze roku szemrze raz głośniej, raz ciszej i towarzyszy samotnemu wędrowcy. Dzisiaj głucha cisza. Nawet ptaki pochowały się przed mrozem. Pod tymi śnieżnymi etolami zapewne. Trzeba bardzo ostrożnie stawiać stopy, bo ścieżka miejscami nieprzetarta. Można utknąć w jakiejś głębokiej dziurze. Zdaje się, że droga będzie prowadziła tylko pod górę, bo w tej śnieżnej kipieli stok jakby się wydłużył. Monotonia bieli zaczyna nużyć. Trzeba częściej przystawać i odpoczywać. Z ust wydostają się kłęby białej pary, a nozdrza zamarzły. Przy każdym wdechu ma się wrażenie, jakby skrzydełka nosa sklejały się ze sobą, a lodowate powietrze dociera głęboko. Przeczy to nauce mówiącej o ogrzewaniu się wdychanego powietrza. Może to oznaka wychłodzenia? Nie! Przecież pod ubraniami rozchodzi się przyjemne ciepło.

Jest mostek. Drewniany. Strumień, ten zamarznięty, oplata drogę to z prawej, to z lewej strony. Na mostku można chwilę postać, oprzeć się o barierkę – drewnianą i wystawić twarz w stronę słońca. Ale znacznie ciekawsze jest przewieszenie się przez tę samą barierkę i obserwowanie powierzchni lodu. Jest tak gruby, że aż biały, nieprzeźroczysty. Nie widać pod nim ślizgającej się wody.  Za to powierzchnia lodu nie jest gładka. Znajdują się na niej nawarstwienia świadczące o tym, że woda wymykała się na powierzchnię zmarzliny i wylewała na lód, tworząc zamarznięte zakola. Tak jedno na drugim. Świadczy to o wartkości górskiego potoku. Woda płynąca spokojnie po płaskim terenie nie wydostaje się na powierzchnię lodu, tylko daje się skuć od góry. Potok górski zawsze niepokorny!

Dość odpoczynku. Trzeba opuścić to miejsce, w którym rozleniwia słońce i pokonać kolejne odcinki bardziej lub mniej rozświetlone blaskiem śnieżnej zimy.

W końcu ostatni, najtrudniejszy odcinek ścieżki pnącej się stromo pod górę, wyjście z lasu na rozległą polanę i… oślepiający blask. Śnieg skrzy się milionem zmarzniętych płatków, które mienią się w słońcu jak brylanty. Trzeba przymrużyć oczy i stopniowo wpuszczać blask iskrzącej się bieli, by nie doznać bólu spowodowanego tym niespodziewanym olśnieniem. Krok za krokiem zbliża wędrowca do miejsca, w którym nie ma granicy dla rozciągających się wokół gór. Są wszędzie: z przodu, z tyłu, z prawej i z lewej strony. Są pod stopami i nie ma ich tylko nad głową. Nad głową rozpościera się szafir nieba. Ani jednego obłoku – wszystka biel leży przecież na ziemi. Dlatego niebo w tak nierzeczywisty sposób kontrastuje z całą ziemią! Biel na ziemi jest wszechobecna, szafirowe niebo jest blisko ziemi, góry są wszędzie, a nad tym wszystkim panuje cisza. Nie ma jej co zmącić. Cisza jest bardziej wszechobecna niż biel. Bardziej niż szafir nieba. Rozpływa się po okolicy, a okolica zdaje się, zalewa świat bez reszty. Biel jest dziewicza i szafir dziewiczy. A cisza zaledwie się urodziła. Słychać tylko głośny oddech utrudzonego wędrowca, jakby w jakiejś niszy hulał wiatr. Ale ten za chwilę się wycisza. Wędrowiec lekko stąpa po  śniegu, którego dotąd nie skalała stopa ludzka. Zapada się w jakiejś nierówności terenu, wygładzonej przez wiatr i krok za krokiem odkrywa świat, którego żaden z ludzi jeszcze nie zaznał. Chciałby nie mącić ciszy, spokoju, bieli i szafiru nawet własnymi myślami, ale te nie wiedzieć czemu wybuchają mu w głowie, niczym fajerwerki.

Cóż on ma myśleć, ten wędrowiec, o sobie, w ogromie dzieła Stwórcy?

Dlatego na każdą drogę, na którą wchodzisz wchodź tak, jakby gdzieś za zakrętem czekała na ciebie największa przygoda twojego życia. Każdego człowieka, którego spotkasz traktuj, jakby miał być tym jednym jedynym, najważniejszym.

Trudne. Wiem. Nawet bardzo trudne. Ale nie niewykonalne.

Przecież to ty jesteś tą najważniejszą niepowtarzalną osobą znajdującą się w centrum twojego świata. W dodatku jesteś stworzony do dzieł wielkich, niebywałych. Żadna chwila, która ci się przytrafia, nie jest przypadkową chwilą – jest czasem i miejscem, jak spektakl na scenie najwspanialszego teatru, w którym jednocześnie jesteś reżyserem, choreografem, aktorem, człowiekiem od oświetlenia i nagłośnienia, bileterem, suflerem, orkiestrą i wreszcie widzem. Możesz odegrać to przedstawienie najlepiej jak potrafisz i zdobyć pochlebne recenzje najsurowszych krytyków, albo możesz odstawić szmirę, jak artyści z przysłowiowego spalonego teatru, zdobywając fałszywe oklaski.

Widzisz tę rozsuniętą kurtynę, rozświetloną rampę ze światłami we wszystkich kolorach, które czekają, by zapalić się w odpowiednim momencie? Słyszysz orkiestrę, pod batutą najwspanialszego dyrygenta?

Przyjrzyj się dyrygentowi.

I graj swoją rolę. Najlepiej jak potrafisz. Będziesz stąpać po płatkach róż.

Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać. (Mk 6,30-34)

Tym razem to sobotni tekst. Bardzo na czasie, ponieważ odpoczynek to bardzo ważny problem – w obie strony.   Albo nie umiemy odpoczywać w ogóle, albo nic innego poza odpoczywaniem nie robimy.

 
W czasach Jezusa było nieco inaczej. Ludzie, szczególnie prości i biedni, mieli mało czasu tak naprawdę na cokolwiek. Większość ich życia kręciła się wokół tego, jak przetrwać – zarobić na siebie, na pożywienie, jakiś strój, dach nad głową, zapewnić minimum bytowe dla rodziny: żony i dzieci, czasem także rodziców/teściów. Może nie wszyscy żyli z dnia na dzień – ale z pewnością, troska o zapewnienie bytu najbliższym była kluczowym problemem. Odpoczynek? W szabacie. Nie tyle nawet dlatego, żeby poodpoczywać, ale dlatego, że Bóg zakazał w tym dniu wykonywania jakiejkolwiek pracy. Owszem, wielu ten zakaz łamało – Jezus w innym miejscu wypomniał im to wprost, pytając o to, co by zrobili, gdyby dowiedzieli się o tym, że jakaś krzywda stała się w dniu szabatu ich zwierzętom (wiadomo, że zostawili by wszystko i wbrew zakazowi pobiegli ratować swój inwentarz).

 
A dzisiaj? Pracoholizm urasta do rangi zalety, nic tylko czekać, aż ludzie zaczną wpisywać go sobie do CV, będąc zeń dumnym. Owszem, praca powinna być wykonywana dokładnie, prawidłowo, porządnie, a nawet z pasją – ale to jedno, a koncentrowanie się w życiu jedynie i tylko na pracy – co innego. Pracę najlepiej lubić, ale nie można skupiać się tylko na niej. Wystarczy przyjrzeć się spotkaniom, nawet towarzyskim, i niekoniecznie w gronie np. pracowników jednej firmy – o czym jest dyskusja? O pracy – jego, jej, znajomego, kolegi, konkurenta. Sprawy osobiste, dyskusje światopoglądowe schodzą na margines. Ludzie pod pretekstem pracy potrafią zaniedbywać rodzinę, dzieci, małżonka, bliskich, przyjaciół – dochodzi do dramatów, kiedy człowiek rozwala sobie w życiu wszystko przez przesadę w pracy, a jednocześnie ma żal do tych, których stracił, bo „przecież ta praca, to wszystko, to dla nich było”. Przerost formy nad treścią.

 
Albo w drugą stronę. Są ludzie, którzy ze względu na swoją sytuację życiową albo swój status materialny mogą pozwolić sobie na nic nie robienie. Lenistwo. Bylejakość. Leżenie do góry brzuchem. Mogą, więc tak właśnie postępują. A nie bez powodu już pierwsi chrześcijanie, apostołowie, dyskutowali na ten temat i doszli do wniosku dość prostego: „kto nie pracuje, niech też nie je” (2 Tes 3, 10). Każdy z nas ma dane od Boga dwie ręce i dwie nogi. Jeśli nie musi pracować na swoje utrzymanie – świetnie, ale nie stoi to na przeszkodzie, aby ze swoim życiem zrobił coś pożytecznego, zaangażował się w jakieś działania na rzecz tych, którzy są w gorszej sytuacji.

 
To nie ma znaczenia – czy pracujesz te 40 h w tygodniu, czy się uczysz, czy jesteś zadowolonym z życia rentierem – Bóg pragnie, abyś swoje życie przeżył celowo, z sensem, coś robiąc i pozostawiając po sobie innym. Dopiero wtedy będziesz umiał naprawdę dobrze i w Boży sposób odpocząć. Odpocząć w Bogu i z Nim. Ani za dużo, ani za mało – tyle, ile trzeba.

Ciągle pytasz czy kocham

jakby zapewnień trzeba

jakbyś nie wiedział, że miłość

mieści się w kromce chleba.

Że miłość schnie z bielizną

latem na sznurkach za oknem

jest w kroplach na parapecie,

gdy świat  od deszczu moknie.

Że miłość zasypia najpóźniej

najwcześniej budzi się z rana

chodzi w kaloszach za dużych

i  tobie jest oddana.

Słucha wiatru w kominie

znika na chwilę w piosence

lubi czytać romanse

biedronkę ma ręce.

Gładzi twój profil jasny

obleka pościel czystą

w dzień nieco się oddala

by nocą znów być blisko.

Tyka w zegarze starym

z ptakami staje w zawody

i w każdym zupy smaku

znajdują się jej dowody.

Poi się wodą źródlaną

gdy upał jest w południe

i jest głęboka niczym

ocembrowana studnia.

I tak mijają lata

wiosny, zimy, jesienie

włosy jej posiwiały

ale jej nic nie zmieni.

Zrobiła kroków milion nim rozwinęła skrzydła…

ze słów o mojej miłości złożona jest modlitwa.

Lubię wiedzieć, że mnie kochasz.

Lubię pławić się w Twoim uwielbieniu do wszystkiego, co niezmiennie jest mną.

Lubię przeglądać się w twoich oczach.

Lubię twoje pocałunki.

Lubię, kiedy przychodzisz do mnie we śnie.

Lubię pływać w oceanie złożonym z błękitu nieba, które utonęło w morskiej kipieli.

Lubię dotyk twoich dłoni.

Lubię barwę twojego głosu.

Lubię patrzeć, jak pracujesz.

Lubię czuwać nad twoim snem.

Lubię słuchać twoich opowieści.

Lubię pieśń płynącą z twego serca.

Lubię chmury nad twoim czołem.

Lubię kiedy jesteś.

Lubię kiedy cię nie ma.

Lubię czekać na ciebie.

Motywacją do napisania tego krótkiego przemyślenia stały się dla mnie słowa pewnych dziewczyn, chyba ze dwie mówiły dość podobnie, a które twierdziły, że dzisiaj jest problem, ponieważ ludzie nie utożsamiają się ze swoimi wspólnotami parafialnymi, że traktują kościoły „usługowo” wybierając „najfajniejsze” (kościół = fajny?), i wręcz mamy dzisiaj kryzys odpowiedzialności i utożsamiania się z parafią, z którą jednak ten dobry katolik zawsze powinien być związany, zaangażowany, aktywny.

Pierwsze – zgoda, problem jest, bo ludzie się z parafiami nie utożsamiają. I generalnie, na tym wg mnie koniec. Bo co co reszty nijak się nie zgadzam. Teza o „usługowym” nastawieniu do parafii jest po prostu wielkim uproszczeniem i nieporozumieniem. Ok, być może tak podchodzi pewna grupa osób. Natomiast ja skupiam się na tych, którzy do tego kościoła przychodzą naprawdę z potrzeby: bo chcą, bo lubią, bo tego potrzebują, a nie bo im rodzic/babcia/ktokolwiek każe, albo bo wypada. Skoro do relacji z Bogiem podchodzą na poważnie i przychodzą do kościoła, ponieważ tego pragną, to takie podejście jest wobec nich krzywdzące.

Ale prawdą jest, że kto może, ten wybiera. Wybieramy przyjmując różne kryteria. Młodzi rodzice – kościoły, gdzie jest osobna msza dla maluchów, gdzie ksiądz stara się te prawdy wiary tłumaczyć w sposób, który od małego zainteresuje dzieciaki i będzie dobrym fundamentem dla ich przyszłościowej bardziej dojrzałej i rozwijającej się przygody z wiarą, Bogiem i Kościołem. Młodzież szkolna (powiedzmy – liceum) i akademicka – kościoły, gdzie działają grupy duszpasterskie, w których mogą się odnaleźć, wzrastać w wierze w otoczeniu rówieśników, które skupiają się na rozwoju wiary na ich etapie, gdzie księża poruszają tematy istotne i ważne właśnie dla nich. Wreszcie – o czym się wg mnie zapomina, a taka grupa chyba jest coraz bardziej liczna, i zaliczam się do niej sam – ludzie młodzi, już po studiach, w małżeństwie (choć niekoniecznie), a nawet z dziećmi (ale np. za małymi jeszcze na msze dziecięce); osoby, które wyrosły już z duszpasterstw akademickich, ale poszukują liturgii porządnie przygotowanej, z odpowiednią oprawą muzyczną, z księdzem który przygotowuje się do homilii (nie kazania!), nie czyta niestety drętwych i mało zrozumiałych listów biskupich, i którego homilie po prostu trafiają do człowieka.

W tym, że człowiek poszukuje w kościele (z małej litery) miejsca dla siebie nie ma nic dziwnego. Kościół (z dużej litery) jest dla nas wszystkich, ale każdy ma się w nim dobrze czuć. I to nie jest nieodpowiedzialność, brak odpowiedzialności za parafię, gdy człowiek musi szukać poza swoją macierzystą wspólnotą parafialną czy to wspólnoty, czy to niedzielnej Eucharystii. To oznacza, że w tej jego czegoś brakuje. Jest to łatwiej zrozumieć w kontekście małych parafii, gdzie jest jeden, często od wielu lat ten sam, ksiądz, nierzadko już starszy – trudno oczekiwać, aby rozwijał prężne duszpasterstwo dzieci, młodzieży czy akademickie (choć najlepszym przykładem, że się da, jest x prałat Tomasz Horak, felietonista GN, proboszcz przygranicznej parafii Nowy Świętów). Jednak gdy jest parafia, w której jest kilku księży – ja przepraszam, widzą ludzi, chodzą po kolędzie, słyszą o potrzebach. Co stoi na przeszkodzie, aby chociaż spróbować rozwinąć czy to msze dla maluchów, jakąś wspólnotę młodzieżową, albo DA? Głównie dobra wola, chcenie.

W takiej sytuacji, gdy dany człowiek ma pewne potrzeby, których zaspokojenia nie znajduje w swojej parafii – jest zrozumiałe i wręcz oczywiste, że poszuka innego kościoła, gdzie daną wspólnotę albo mszę dla określonej grupy znajdzie. Bo nie chce stać w miejscu, bo chce się rozwijać. Żadna to nieodpowiedzialność. Pytanie jest proste – jaka jest relacja. Czy parafia jest dla człowieka, czy człowiek dla parafii? Parafia ma służyć samej sobie (jest żeby była), czy człowiekowi? Dla mnie jest oczywiste, że skoro człowiek jest drogą Kościoła, to relacja może być jedna: parafia dla człowieka. Skoro więc dana osoba nie znajduje pola do aktywności i działania w swojej parafii, po prostu szuka go gdzie indziej. Co jest jak najbardziej zrozumiałe.

motyle są jak kwiaty

kwiaty skrzydła rozwarły

otwarły czas na chwilę

chwile są jak motyle

motyle czasu  myśli

myśli kwiatom podobne

podobno są jak chwile

chwilę co życie trwała

trwając pieśń śpiewała

śpiewając powtarzała

powtórzyć chwilę chciała

lecz chwila jest ulotna

jak życie poety krótka

krótką strofą przebrzmiała

i dopełniła smutku

Smutek – towarzysz radości

radość się mierzy ze śmiercią

śmierć poetę wyzwala

Victoria! Gloria! Zwycięstwo!

W dwie i pół godziny po śmierci Wisławy Szymborskiej.

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: Skąd On to ma? I co za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce. Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry? I powątpiewali o Nim. A Jezus mówił im: Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony. I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał. (Mk 6,1-6)

To takie nasze, ludzkie. Powątpiewać, drwić, naigrywać się, lekceważyć. Patrzeć na człowieka przez pryzmat tego, kim nam się wydaje, a nie tego co i jak robi. Jezusa znali jako „swojego” – jednego z mieszkańców miasta, znanego i kojarzonego (jego samego i rodziców), o znanej dalszej rodzinie. Wszyscy wiedzieli, że to syn cieśli – więc pewnie każdy Jego zdolności i umiejętności plasował, szeregował mniej więcej na poziomie wykształcenia technicznego, jakim mógł dysponować człowiek, od którego pewnie nikt nie oczekiwał więcej niż to, aby został dobrym cieślą i przejął obowiązki swojego ojca, Józefa.

A tu? Przychodzi do synagogi, i to w szabat, i zaczyna nauczać. Skąd ten pomysł? Jak On śmie! Kto Mu pozwolił? Chociaż z tonu tych wypowiedzi, które Marek cytuje, raczej pobrzmiewa lekceważenie niż złość. Co więcej – nawet zazdrość: skąd On to ma? Nie mogli zanegować – mówił pięknie, a zarazem prosto, w sposób trafiający do serca, w sposób zrozumiały dla prostych ludzi. Mówił… jakby to sam Bóg mówił do nich, do każdego z nich. Wystarczy dodać do tego te cuda, których już dokonał – aby zrozumieć: jego sąsiedzi musieli mieć nie lada zagwozdkę.

Dzisiaj pewnie nie znajdziemy Jezusa chodzącego wśród nas, tak namacalnie, po ludzku. Nie mamy tej łaski, którą tamci mieli… i w piękny sposób ją zmarnowali, podśmiewając się z Niego. Nie przeszkadza to jednak nam nadal oceniać innych i szeregować, klasyfikować bardzo pobieżnie: czy to nieznanych a napotkanych na ulicy ludzi (po pozorach, chwilowym zachowaniu, wyglądzie – czyli pozorach), czy to osoby – jak tamci znali Jezusa – znane po prostu z widzenia, z okolicy, sąsiadów, znajomych ze szkoły/uczelni/pracy. Mamy te nasze małe i głupie kryteria, i tak sobie szufladkujemy.

Bez sensu to jest, i tyle. W ten sam sposób wygradzamy miejsce Bogu – tu możesz (masz!) pomóc i ratować mnie, tu też, ale w te sfery (seksualność, moralność, uczciwość, wierność) wara, to moja własna sprawa. I żyjemy sobie w błogim przekonaniu, że Bóg jest skrępowany tymi naszymi płotkami. Skrępowany to pewnie jest, tylko naszą naiwnością i dwulicowością. On to wszystko, miłosiernie, ale na końcu podsumuje. A my, tak sobie wszystkich oceniając na prawo i na lewo jesteśmy na najlepszej drodze, żeby źle zaszufladkować kogoś, kto może być naszym prezentem od Boga, drogowskazem i konkretną pomocą. Nic to. Bóg nie pomoże nikomu na siłę, nawet On. Najpierw trzeba tej pomocy chcieć. Jak człowiek jest zbyt zajęty autorytarnym rozstawianiem innych po kątach – pewnie nie będzie miał na taką „pierdołę” czasu.

Miałam ku temu podstawy. A jakie, zaraz się wyjaśni.

Jest kilka tematów, o których głośno się mówi. Raczej protestuje. Bo gdyby ktokolwiek chciał rozmawiać z obywatelami, nie doszłoby do owych protestów, które z nowym rokiem pojawiły się w naszym społeczeństwie jak grzyby po deszczu.

Wybieram się do lekarza specjalisty. Ponieważ odczekałam w kolejce na tzw. termin, swoje – no przyznam szczerze, że zapewne nie był to rekord świata w oczekiwaniu na wizytę u specjalisty, ale jednak – toteż nie chciałabym zostać odprawiona z kwitkiem z powodu jakiegoś niedopatrzenia. Kiedy śmiertelnik rejestruje się do specjalisty, w szczególności przed pierwszą wizytą, słyszy ile to formalności musi dopełnić podczas rejestracji przy okienku, że spamiętać trudno. Trzeba zanotować, by o czymś nie zapomnieć. Między innymi trzeba mieć przy sobie aktualne poświadczenie o ubezpieczeniu zdrowotnym. Od 1 stycznia br. nie jest to legitymacja ubezpieczeniowa pracownika, czy członków rodziny pracownika, a osławiony druk RMUA. Takie deklaracje pracodawca składa ubezpieczycielowi każdego miesiąca, wraz z opłaceniem składki za pracownika. Toteż druk RMUA ważny jest tylko przez miesiąc. Nie pracuję zawodowo, więc jestem tzw. członkiem rodziny ubezpieczonego. [Świeżo w pamięci mam październikową wizytę w ambulatorium szpitalnym (jedynym punkcie opieki nocnej, świątecznej i weekendowej dla całego miasta i okolic), do której doszło w sobotnie przedpołudnie, a przyczyną wizyty był kleszcz tkwiący nie wiedzieć od kiedy w moich plecach i rumień wokół niego. Wizyta z nieaktualną - jeszcze wtedy książeczką ubezpieczeniową dla członków rodziny pracownika - poskutkowała potraktowaniem mnie, jak osoby nieubezpieczonej i otrzymaniem recepty bez zniżki.]

Mężczyzna, Który Kiedyś Był Chłopcem zgłosił w swoim zakładzie pracy u stosownych służb pracowniczych, że prosi o poświadczenie ubezpieczenia dla członków swojej rodziny. Otrzymał i przyniósł. Ale po wnikliwym przejrzeniu druków, które przyniósł, okazało się, że nie są to druki RMUA, tylko druki ZCNA. Na drukach ZCNA nie ma aktualnej daty, jest tylko data zgłoszenia członka rodziny pracownika do ubezpieczenia rodzinnego. Jak więc na podstawie takiego druku sprawdzić aktualność ubezpieczenia? – pomyślałam. Zaraz też przypomniałam sobie, jak to wiosną minionego roku wybierając się w podróż do jednego z krajów Unii Europejskiej udałam się do NFZ w celu wyrobienia tzw. niebieskiej karty ubezpieczenia europejskiego. I urzędniczka otworzywszy bazę danych stwierdziła, że moje zgłoszenie wygasło o zgrozo… 1,5 roku temu! To jest w momencie podjęcia przeze mnie pracy na umowę-zlecenie. Umowa-zlecenie nakłada obowiązek opłacenia ubezpieczenia zdrowotnego. Po jej zakończeniu należy ponownie zgłosić i wypełnić w zakładzie pracy współmałżonka  stosowny druk, w celu ubezpieczenia  członka rodziny pracownika.

Dostałam wtedy dosłownie gęsiej skórki, gdyż po pierwsze przed kilkoma dniami wyszłam ze szpitala, gdzie byłam dość intensywnie diagnozowana kardiologicznie, po drugie – za trzy, może nawet dwa dni miał nastąpić wyjazd za granicę.

Urzędniczka poinformowała mnie o trybie postępowania, czyli, że po prostu nie grożą mi żadne konsekwencje z powodu przerwy w ubezpieczeniu, że należy tylko w zakładzie pracy współmałżonka zgłosić moje prawo do ubezpieczenia z dniem, w którym wygasło wcześniejsze, spowodowane podpisaniem i wykonywaniem przeze mnie pracy na umowę-zlecenie.

Toteż tym bardziej rozmyślałam na różne sposoby, że takie druki, jakie przyniósł Mężczyzna, Który Kiedyś Był Chłopcem, to nie jest to, co będzie chciała widzieć rejestratorka w przychodni specjalistycznej.

Szukałam różnych sposobów na znalezienie odpowiedzi, od rozmowy telefonicznej do koleżanki pracującej w ZUS-ie, po przeszukiwanie stron internetowych, a skończyłam na telefonie do źródła, czyli NFZ. Od informatorów dowiedziałam się, że członkowie rodziny pracownika mogą otrzymać tylko druki ZCNA, tzn. poświadczające o zgłoszeniu do ubezpieczenia. (Od razu pomyślałam: a co w przypadku, gdy prawo do ubezpieczenia komuś wygasło, jak mi niegdyś? Stan taki trwał przez 1,5 roku i gdyby nie wyjazd za granicę trwałby do dzisiaj??? Więc to tylko jedna wielka fikcja!) oraz w komplecie do druków ZCNA aktualny druk RMUA pracownika.

Bardzo to skomplikowane, nieprawdaż?

Ale to jeszcze nie wszystko.

Ponieważ Mężczyzna, Który Kiedyś Był Chłopcem z jakichś powodów (nie będę sugerować z jakich, niech się czytelnik domyśli) powiedział mi, bym lepiej sama zadzwoniła do księgowej w jego zakładzie pracy, toteż tak uczyniłam.

Rozmowa była ciężka. Począwszy od momentu, kiedy księgowa stwierdziła, że „mąż chciał tylko potwierdzenie ubezpieczenia członków rodziny pracownika” i że od lat (!) takie właśnie, jak wydała potwierdzenia dla członków rodziny (ZCNA) się wydaje. „Hmmm… przepis wszedł w życie od 1 stycznia br.” – wtrąciłam w którymś momencie, gdyż pani chciała potraktować mnie z góry, tyradą słów nie dopuszczając do głosu. Wyjaśniłam jeszcze pani, że otrzymałam informacje z NFZ o trybie wydawania zaświadczeń i przekazałam grzecznie wszystko co wiem, myśląc sobie, że kurczę, nie było moim obowiązkiem zdobyć taką wiedzę, a owej pani księgowej. Na koniec poprosiłam panią księgową, by każdego miesiąca wydawała Mężczyźnie, Który Kiedyś Był Chłopcem druk RMUA, na co usłyszałam w odpowiedzi, że ponieważ zakład zatrudnia dużo pracowników, więc szef zdecydował, że potwierdzenie ubezpieczenia (przypominam niezbędne podczas każdej wizyty w gabinecie lekarskim) z oszczędności będzie się wydawało tylko na prośbę pracownika. I w tym momencie zrozumiałam, w jaki mechanizm zostaliśmy wszyscy wciśnięci przez osoby decyzyjne w naszym kraju.

Rozumiem pracodawcę, zatrudniającego ( w tym przypadku w prywatnym zakładzie) 600 pracowników. Rozumiem, że comiesięczny wydruk druków RMUA to nie tylko niesamowity koszt, ale również marnotrawstwo papieru, energii, tuszu itd. itp.

Rozumiem lekarza, który z lęku, by nie ponosić konsekwencji finansowych, obcej osobie nie mającej potwierdzenia ubezpieczenia na dyżurze nocnym wypisuje receptę na 100%.

No tylko, chciałoby się rzec, do jasnej Anielki, kto zrozumie mnie, pacjenta?

Wybierając się do specjalisty na planowaną wizytę można złożyć prośbę do pracodawcy o uzyskanie druku RMUA. Do przychodni POZ przy dobrych okolicznościach, tzn, jeśli rejestratorce nikt nie nadepnął akurat na odcisk, można donieść za dzień lub dwa poświadczenie zdobyte od pracodawcy na prośbę. Ale co w przypadku nagłym???

Trzeba zapłacić! Albo za wizytę. Albo za lek. Albo i za wizytę, i za lek!!!

Nie dość, że zlikwidowano punkty opieki nocnej i zminimalizowano (z dniem 1.01.2011 r.) do jednego punktu na 140 000 mieszkańców, to na dzień dzisiejszy nieoficjalnie ta opieka stała się odpłatną.

Państwo znów przerzuciło na swoich obywateli kawałek finansowania sfery życia gwarantowanej przez konstytucję. Państwo wprowadziło chaos i nieład. Spowodowało wrogość ludzi po dwóch stronach jednej dziedziny.

Ale to jeszcze nie finał.

Z jakiegoś powodu księgowa z zakładu pracy Mężczyzny, Który Kiedyś Był Chłopcem poczuła się najwyraźniej sfrustrowana rozmową ze mną, ponieważ nie omieszkała wyżyć się na odbierającym druk RMUA. I to wyżyła się ponoć w obecności pracodawcy. Nie zorientowany w przebiegu rozmowy telefonicznej mojej z księgową Mężczyzna, Który Kiedyś Był Chłopcem, potraktowany jak sztubak, wróciwszy do domu, wyżył się na mnie.

Początkowo zabolało mnie bardzo zachowanie Mężczyzny, Który Kiedyś Był Chłopcem. Na tę okazję obraziłam się nawet. Dopiero po wielu godzinach zrozumiałam, że to jest MECHANIZM, który WYZWOLIŁ W CAŁYM SZEREGU LUDZI, takie a nie inne (NIEPOZYTYWNE) REAKCJE. Bardzo niezdrowy mechanizm. Jak żywe zabrzmiały słowa mojej nieżyjącej dzisiaj teściowej, mówiącej nieudolnie już przed laty, że wszystko, co dzieje się w naszym państwie, od jakiegoś czasu przypomina sytuację z lat 50-tych. Ponieważ moja nieżyjąca dziś teściowa nie umiała tego wyjaśnić, ona to tylko czuła, pamiętała i nazwała tak jak nazwała, więc machnęliśmy wtedy ręką, że babci już się w głowie miesza.

Natomiast obecnie bogatsza o własne nieprzyjemne doświadczenie, którego owocem była kłótnia małżeńska, bogatsza o obserwacje różnych wydarzeń, nazwijmy to „dnia dzisiejszego”, oraz o wiedzę wyniesioną z lektury książki, w której autor wyjaśnia mechanizm początków władzy sowieckiej (czytając włos jeżył mi się na głowie, ponieważ przykłady podane w książce można mnożyć w naszej współczesnej rzeczywistości!), wyciągnęłam tragiczne wnioski.

Czyżbyśmy nie odeszli przez tych dwadzieścia kilka lat wolnej Polski na krok od poprzedniej rzeczywistości? Czy tylko zatoczyliśmy koło? Choć tak właściwie, to ja nie znam innej rzeczywistości niż tej, w której zastrasza się obywateli, szczuje ludzi na siebie.

Toteż powiem więcej: weszliśmy w sidła ogólnoświatowego totalitaryzmu.

Z imieniem Victorii na ustach.